Sigurd og Terje i Afrika

Helsing frå Birkina Faso!

2006-09-17T17:05:00.000+02:00

Fekk inn over 3000kr under innsamlingsaksjonen vår. Dei pengane er no på plass i Ouagadougou, Burkina Faso, og skal brukast på ein heim for foreldrelause born og enker. Madame Sòre, som me budde hos i ei veke når me var i Burkina Faso (mor til Zaina frå Burkina Faso som gjekk på UWC på Haugland), er vår kontaktperson. Det fyrste prosjektet deira vert å gje mat til borna i barneheimen. Seinare vert nokre av pengane brukt til å plukke ut 10 av borna og gje dei ei grunnutdanning! Dersom det lar seg gjere vil pengane også gå til små oppstartslån for dei enkene som ynskjer å starte eigne små føretak. Det er kjekt å vite at pengane me fekk samla inn er i trygge hender og at dei kjem so godt med ei eit av verdas fattigaste land.

Sigurd S.

Til ungdomen

2006-05-12T20:29:00.000+02:00

Nokon må ta ansvar og skrive eit fint avsluttande innlegg, no som reisa er til endes.

WAPPLAND

2006-05-03T16:44:00.000+02:00

Wap er berre for bra. No er vi i Europa.

Tilbake i Senegal.

2006-04-30T12:41:00.000+02:00

Er no tilbake i Senegal. Kosar oss paa feriepalasset til El-Hadj. Her kjem nokre bilete av den skitne turen vaar fraa Guinea. Kjem til Oslo paa onsdag og til Bergen paa Torsdag. Snakkast!

I Guinea paa veg til Guinea-Bissau.

Turen var lang, vegen var daarleg og det einaste me fekk tak i av mat var broed.

Terje soev paa ein stol paa grensa mellom Guinea og Guinea-Bissau.

Ferjetur i Guinea-Bissau.

Sigurd klappar ei krokodille i Gambia.

Eventyraren Bertil Harding.

Om det å skrive heim.

2006-04-25T19:39:00.000+02:00

Frukosten her i Vest-Afrika er ikkje mykje å skrive heim om.

Det gaar mot slutten...

2006-04-25T19:25:00.000+02:00

Gjekk for aa sole meg igaar og presterte aa verte solbrend, etter 3 maanader i afrika! Elles gaar dagane med til god mat og mykje BBC, CNN og arabiske filmkanalar. Tidlegare idag var eg i ein park med hundrevis av apekattar. Det var koseleg.

Kjem til Oslo 3. mai og til Bergen 4. mai, etter det er det rett heim for aa jobbe paa sjukeheimen fram til min neste tur til Estland 30. mai.

Ny blog: estlandtilportugal.blogspot.com

...her kjem nokre gamle bilete...

2006-04-23T17:41:00.000+02:00

Terje, Salif, Madame Sore og Sigurd i tradisjonelle Burkina Faso klede

Foer...

...og etter

Born i Dogon Country

Paa markedet i Djindourou i Dogon Country

Ein jaktar i Dogon Country

Terje og Muhammar Gadaffi i Timbuktu

Solnedgang paa Niger

Sydenferie i Gambia

2006-04-21T16:53:00.000+02:00

Me er no komne oss til Gambia og har funne oss eit flott hotell ikkje so langt fraa stranda. Her har dei BBC og CNN so me skal nok faa ta att for lite fjernsynssjaaing dei siste maanadane. Vert her sikkert ei vekes tid foer me reiser vidare til Senegal og meir strand og sol.

Hadde tre fine dagar paa ei oey utanfor Bissau. Daa me kom tilbake til Bissau fann me ut at me trengde meir pengar for aa komme oss vidare. Daa banken i bissau ikkje kunne ta VISA, maatte me ty til Western Union igjen. Tusen takk for hjelpa Sigurd B.!

Vaart gambiske mobilnummer er: +220 7777984

Lariam III

2006-04-15T17:46:00.000+02:00

Snakka med ein kar. Han hadde vore innlagt på Arkham Asylum.

Liberia, Guinea og Guinea Bissau!

2006-04-15T15:48:00.000+02:00

Ei stund sidan sist no, oppsummering av det me har gjort:

Foer me reiste fraa Accra hadde me ein fest hos Mrs. Grace Adu-Badu. Terje og tvillingsystera til Grace, Glays, varma opp med Brandy foer me aat ein kjempe god middag. Etterpaa spelte Terje opp til dans og eg laerde alle aa danse halling! Fekk berre sove nokre timar for me maatte opp kl. 04.00 for aa reise til flyplassen. Daa me skulle gaa ombord i flyet, fann plutseleg det nigerianske flyselskapet Bellview ut at dei hadde gloeymd aa fylle paa bensin. Etter ei stund verka det som dei hadde alt under kontroll og me kunne ta fat paa turen til Monrovia. Mellomlanda i Abijan i Elfenbeinskysten. Marran, forloveden til ein ven av ein ven av Barry, barnebarnet til Mrs. Grace, tok imot oss. Det viste seg at ho ikkje lenger var forlova med venen til venen til Barry, dei hadde slaatt opp for fire aar sidan, men ho ville no hjelpe oss allikavel. Fann eit ok, men svaert dyrt hotell like utanfor Monrovia. Folk i Monrovia var svaert hyggeleg og hjelpsame. 13000 SN-soldatar har no vore i landet i over tre aar og ting byrjar aa verte normalt igjen. Snakka med ein serbisk soldat, han sa at det fyrste SN gjorde var aa kjoepe alle vaapena til rebellane og sidan daa har det nesten ikkje vore noko problem i landet. Han kjeda seg og ville heim. Han meinte det var pengesloesing fraa SN si side aa ha so mange soldatar stasjonert i landet daa det er so mangen andre stader der dei treng dei meir (blant anna elfenbeinskysten). Reiste til Robertport paa grensa til Sierra Leone den andre dagen. Vegen var daarleg og med alle SN stasjonane me maatte igjennom tok det si tid. Dei spurde kva me jobbe med her i Liberia og vart litt paffe daa me sa me var turistar. Traff nokon andre folk, dei ville ta bilete av oss, for me var dei fyrste turistane dei hadde sett i Liberia.. Hoeyrde rykte om at det kunne la seg gjere aa faa gratis haik med eit SN-helikopter, so me gjekk til UNMIL (Uniteed Nations Mission In Liberia) sitt hovudkvarter og fekk ordna oss ein haiketur til Greenville, ein by langs kysten lenger soer i landet. Ingen av oss hadde koeyrd med helikopter foer so det var stor stas.

Turen fraa Monrovia til Conacry, rundt heile Sierra Leone, tok me i tre etapper fraa Monrovia til Ganta (grensa til Guinea), fraa grensa til N'Zerekore og fraa N'Zerekore til Conacry. Traff nokre hyggelege folk som skulle same veg, so me fann oss ein bil som kunne koeyre oss direkte. Turen tok nesten 20t og vegen var for det meste forferdeleg. Var i Conacry i ein dag og fekk ordna oss dei siste visuma me trengde for Guinea Bissau, Gambia og Senegal. Bestemte oss for aa ta baat til Bissau fraa ein by litt lenger nord i Guinea, Kamsar. Paa veg til Kamsar traff me ein hyggeleg 59 aar gammal mann, Mohammed, som hadde studert i Aust Tyskland paa 70-talet! Me snakka ein slags blanding av tysk, fransk og engelsk med han og han inviterte oss heim til han for aa overnatte, so kunne me finne oss ein baat dagen etter. Det viste seg at det ikkje gjekk nokon baat den dagen, so me bestemt e oss daa for aa reise med bil. Reiste til Boke for aa faa transport vidare derifraa til Bissau. Det viste seg aa vere svaert faa folk som pleidde aa reise den vegen, so me enda opp med aa vente i over 28t foer bilen var fullt opp. Fann ogsaa ut etterkvart at me maatte ta ein enorm omveg for aa komme oss til Bissau fordi vegen var so daarleg. Etter fleire punkteringar og stopp for aa hjelpe andre (ingen klaga daa sjaafoeren fann ut at han ville hjelpe nokon andre i 2t) , kom me til grensa. Den var stengd so me maatte sove der. Fulle av sand og troette etter mykje reising, sovna me paa ein benk.

No er me komne fram til Bissau i Guinea-Bissau og slappar av etter mykje hektisk reising. Skal i morgon reise ut til ei oey like ved aa feire paaske paa stranda der i nokre dagar. Etter det gaar turen til Banjul, Gambia, og meir strandliv.

Bilete kjem seinare!

Fann ein skikkeleg internettcafe, so her kjem fleire bilete...

2006-04-04T19:53:00.000+02:00

Ikkje mykje har skjedd sidan sist. Me slappar av hos Mrs. Grace Adu-Badu og gjer oss klar for Liberia tur i morgon tidleg. Eg (Sigurd) hadde 38,8 i feber i gaar so eg gjekk for aa sjekke meg for malaria, det var heldigvis ikkje det.

Har faatt inn bra med pengar til no til innsamlingsaksjonen vaar. Tek gjerne i mot meir! (Kontonummer: 97106095969, Sigurd Sandvik 6968 Flekke)

Ved bassengkanten, Lome, Togo.

Benin grensar til oljerike Nigeria, so her sel dei mat og smugla bensin om eit anna langs vegane.

Tradisjonell mopedgeitetransport i Abomey, Benin.

Sigurd toeffar seg med solformoerkingsbrillene sine i Kpalime, Togo.

Eit slott paa toppen av eit fjell utanfor Kpalime, Togo. Det var her eg var under solformoerkinga.

No er det like foer det skjer, alle ventar i spenning.

Dave og Mark fraa England har utstyret i orden.

Dette kunne vel i grunn ha vore kva som helst. Ikkje so lett aa kapre den store hendinga med mitt 3x zoom digitalkamera.

Baaten min (med eit flott Snoopy segl) paa veg til styltelandsbyen Ganvie i Benin.

Styltelandsbyen Ganvie, Benin.

Born viser seg fram ved Lake Bosomtwi, Ghana. Han kvite mannen bak er Terje.

Terje og T.J. ved Lake Bosomtwi, Ghana.

Tilbake i Accra.

2006-04-02T21:40:00.000+02:00

No er eg tilbake i Accra. Hadde nokre flotte dagar i Togo. Den totale solformoerkinga fekk eg med meg paa eit slott paa toppen av eit fjell saman med nokre britar, lingvisten og bibeloversettaren Dave som budde nord i Togo og hans svaert saa entuastiske kompis Mark som var komen paa besoek kun for aa faa med seg solformoerkinga. Etter Togo reiste eg til Hohoe i Ghana saman med tyskaren Jonas. Var i Hohoe i fire dagar og fekk blant anna med oss ein flott foss der 500 000 flaggermus heldt til, nokre grotter, Ghana sitt hoegaste fjell og ein landsby med koselege Mona apekattar. Paa onsdg tek me fly vidare til Liberia.

Viktig bodskap utanfor Lake Bosomtwi, Ghana. Fleire bilete kjem seinare.

Kontonummer for vaar innsamlingsaksjon til ein barneheim i Burkina Faso : 97106095969

2006-03-26T21:19:00.002+02:00

Som eg har nemd tidlegare i blogen besoekte eg og Terje ein barneheim i Ouagdougou, Burkina Faso, paa kvinnedagen. Dersom de kunne tenkje daake aa gje litt pengar (gjennom vaar kontakt i Ouaga, Madame Sore Safiatou, garanterar me at alle pengane gaar uavkorta til barneheimen, blant anna til utdanning for barna) er det berre aa setje inn pengar paa konto: 97106095969 (Denne kontoen staar i mitt namn, Sigurd Sandvik 6968 Flekke, og vert kun brukt til denne innsamlingsaksjonen).

Eg har dei siste dagane halde til i Cotonou i Benin. I gaar reiste eg til ein styltelandsby, Ganvie, paa ein innsjoe like utanfor Cotonou. Dei flykta for nokre hundre aar sidan fraa ein krigersk konge. Ettersom denne kongen hadde ein teori om at hans folk ikkje kunne gaa ut i vatn, passa det utmerka for Ganvie folket, som bygde seg ein landsby paa stylter midt utpaa innsjoen. Det kan umogeleg vere saerleg praktisk aa bu slik, so eg reknar med det er det gode turistgrunnlaget som gjer at Ganvie folket ikkje flyttar inn til land. Traff eit fransk par og ein kar fraa Togo, paa baaten ut til Ganvie, og vart med dei til Oidah. Der fekk eg med meg endaa meir slavehistorie.

I dag reiste eg til Abomey, som var hovudstad i kongeriket Dahomey (namnet til Benin fram til 1975) . Nokre av kongane der hadde hatt over 3000 koner (minimum var 41, og daa kongen doeydde fekk dei 41 "beste" konene lov til aa "reise" med kongen ved aa verte begrevd levande, det var visstnok stor stas so eg kan tenkje meg det var bra kaos daa dei skulle velje ut 41 damer fraa han som hadde over 3000!!!) Nokre av kongane hadde eigne kvinnehaerar, og desse kvinnene var visstnok nokon valdsame krigarar (dersom dei ikkje kom tilbake fraa tokt med minst to mannehovud, var det deira eige hovud som vart kappa av. Boeddelen til kongen hadde ogsaa eit visst press paa seg, for dersom han ikkje hogg hovudet av folk med eit hogg, miste han sjoelv hovudet. Eg gloeymde aa spyrje guiden kven det eventuelt var som skulle hogge av hovudet paa boeddelen.) Seinare paa dagen besoekte eg fetish markedet i Apomey. Dette er Voodoo religionen sitt Mekka, so her var det noko for ein kvar smak. Inntoerka rotter, toerka slangeskinn, flaggermus med oppskoren mage so innvollane kom ut, haugevis med apekatt hovudskallar, diverse hundehovud, slangehovud og mykje forskjellige bein av diverse dyr. Guiden min sa at dersom eg var heldig kunne eg sikkert finne bein og diverse organ fraa menneske....

I morgon gaar turen til Lome, Togo. Der skal eg vere ei natt foer eg reiser nordover i Togo for aa komme meg midt i solformoerkelsesbana.

Denne mannen valde aa koeyre den 4 timar lange og varme turen fraa Tamale til Larabanga med hjelmen paa.

Viktig bodskap fraa Mole nasjonalpark!

Apetiss i Mole nasjonalpark, Terje klarde aa hive seg bakover slik at kun faa draapar kom paa buksa hans!

Sigurd ladar kanonane ved Cape Coast Castle, Ghana.

Sigurd 30m over bakken i hengebrua i Kakum nbasjonalpark, Ghana.

I ghana er det Kristendom og Jesus som er tingen, her representert ved kristenludo, Saviour God Co.Ltd. og ein Jesus Power kiosk.

Lariam II

2006-03-25T14:46:00.000+01:00

Pappa sa til meg at det klaffa mykje betre med ferjene om eg køyrde om Måløy på veg til Bergen. Det kan hende han hadde rett i det, men fytti katta for ein lang tur det var.

Benin aaleine....

2006-03-24T21:27:00.000+01:00

Sidan sist har me teke oss ein rundtur austover i Ghana. Me reiste lett, ettersom me kunne legge att mesteparten av tinga vore i Accra hos Mrs. Grace Adu-Badu vaar hyggelege kontakt. Reiste fyrst til Cape Coast der me fekk med oss endaa litt meir slavehistorie. Etter to dagar i Cape Coast reiste me til Kakum nasjonalpark, der me overnatta midt inni jungelegn. Dagen etter reiste me (eg, Terje og vaar amerikanske reisekompis T.J.) vidare til Kumasi. Eg fekk med meg fire museum om Ashantifolket og Ashantikongane medan Terje slappa av paa hotellet. Daa me kom fram til Accra om kvelden var me vitne til at ei dame sovna bak rattet og koyrde ned ein kar so han flaug over bilen! Me var dei fyrste sov kom bort til mannen. Eg visste ikkje heilt kva eg skulle gjere, var ikkje sikker paa om karen var ilive, eg tok pulsen hans og ropte paa politiet, det var heldigvis ein politistasjon bere 30m unda. Dagen etter skulle me reise til Togo og Benin. Terje var lei og ville slappe av endaa meir so eg bestemte meg for aa reise aaleine. Terje fekk seinare paa dagen besoek av dama som sovna og karen som vart paakoeyrd? Dei takka for hjelpa, veit ikkje heilt kvifor, for det var ikkje mykje me gjorde...

No er eg i Benin. Skal proeve aa komme meg tilbake til Togo foer solformoerkelsen. Kanskje eg treff Terje der, dersom han ikkje maa slappe av meir......

Nye bilete fraa Ghana!

2006-03-21T20:34:00.000+01:00

Terje fyl varsamt med naar elefantane drikk i Mole nasjonalpark, Ghana.

Sigurd kosar seg med eit tre i Kakum nasjonalpark, Ghana.

Terje med ny sveis, skremmer ein kar paa hotellet i Mole nasjonalpark, Ghana.

Mighty Victory Hotel i Cape Coast, Ghana, veit aa fortelje oss kor farleg det er med brann.

I Ghana er eggeplomma kvit, det maa ein rett og slett berre venne seg til.

Accra!

2006-03-16T17:03:00.000+01:00

Sigurd etter tre lange dagar i fjellet.

Terje og Clement paa bar i Ouaga.

Kvinnedagen i Ouaga. Her framfoerer barneheimsbarna sin tradisjonelle rompe-klaske-dans.

Terjen og Salif ein moerk kveld i Ouagadougou.

Me er no i Accra og har dei siste dagane raana rundt med Barry (barnebarnet til dei me bur hos her i Accra) . Han er i slips og dopapir bransjen og innimellom ambassade og flyplass besoeka besoekte han kundane sine. Har no gjort delvise planar for resten av turen. Skal etter aa ha reist litt rundt her i Ghana til Togo og so Benin, tilbake til Togo og so til Ghana igjen for aa faa med oss ein total solformoerkelse som vil vare i omtrent 3 min. Etter det skal me reise til Monrovia i Liberia. Har snakka med ambassaden og dei saa det skulle vere trygt der for turistar no, men landet ber fortsatt preg av fleire aar med borgarkrig.

Lariam

2006-03-16T16:54:00.000+01:00

Eg har flytta til Måløy. Her er det fint. Kan besøke Thomas og sjå på brua. Eit problem er jo sjølvsagt at husa blir mindre og mindre lenger opp i bakken. Det er og frykteleg langt å reise kvar gang eg skal på vinterkappleiken. Då må eg reise heilt frå Hopahåla, forbi Ole Johan og heilt til Stavanger. Der er Rauland. Rauland er ein stor bakke slik som Legoland. Der snakkar folk fransk. Det gjer det heile litt vanskeleg. Kvar morgon går Synnøve og mjølkar kyrene. Då snakkar ho fransk med dei. Kyrene snakkar tilbake. Det er varmt her. Heldigvis har Synnøve air condition. Eg går tilbake til Måløy og et middag på Pastasentralen.

GHANA!

2006-03-10T21:26:00.000+01:00

No er me komne til Ghana. Er i Tamale i nord og i morgon skal me til den stoerste nasjonal parken i Ghana. So viss me ikkje vert etne av elefantar so faar daake sikkert sjaa bilete derifraa om ei stund. Eg opg Terje vil ogsaa snart starte vaar eigen vesle innsamlingsaksjon. Det vert for ein barneheim og ein assosiasjon for enker utanfor Ouagadougou i Burkina Faso. Me besoekte denne barneheimen paa kvinnedagen saman med Madame Sore som me budde hos i Ouaga.

Kvar dag doeyr 3000 av malaria, 6000 av AIDS og 12000 av svolt i Afrika, so dersom du vil vere med aa hjelpe nokon av dei som har mista sine naeraste, er det berre aa setje inn pengar paa ein norsk konto som snart vil komme paa denne sida.... Burkina Faso er eit av verdas fem fattigaste land. Gjennom vaare kontaktar i Ouaga garanterar me for at alle pengane vert brukt uavkorta til vidare drift av barneheimen og utdanning til barna.

Full oppvarting i Ouagadougou!

2006-03-07T18:35:00.000+01:00

Dei siste dagane har me vore hos familien til ein av pappa sine UWC-elevar som kjem her ifraa Ouagadougou. Mor i huset, Madame Sore, er kjempe hyggeleg og me har faatt god mat og mykje hjelp. Ettersom dei har CNN har det ogsaa vorte ein del fjernsynssjaaing. Ventar no paa Ghana visumet som skal vere klart paa torsdag. Reiser paa fredag til Tamale nord i Ghana, der me blant anna skal vitje Mole nasjonal park. Terje har no sjekka seg ein gong til og er heilt fri for malaria!

Til Tor M og Knut: Kor tid daake har lyst til aa vere i Tyskland? Saag at norwegian har starta flyavgangar fraa bergen til berlin for 293 kvar veg so sikkert lurt aa bestille snart.

Tidleg morgon i Sahara oerkenen utanfor Timbuktu, Mali.

Det kan verte trangt om plassen naar ein reiser rundt omkring i Vest-Afrika (her er me paa veg fraa Bandiagara til Bankass i Mali).

Sigurd kosar seg med ein oel i Indelo, Dogon Country, Mali.

Sjulehussenga i Bankass, Mali, der Terje laag to neter medan han vart behandla for malaria.

Oppdatering

2006-03-06T13:15:00.000+01:00

Eg er frisk.

Ouagadougou, Dogon og Malaria!

2006-03-04T18:49:00.000+01:00

No har me komme oss til Ouagadougou, hovudstaden i Burkina Faso. Skulle ikkje tru at dette er ein av verdas fem fattigaste land, for Ouagadougou er i allefall den mest moderne byen me har vore i til no her i Vest-Afrika. I morgon skal me flytte inn til mora til ein UWC-elev som kjem herifraa. Det vert sikkert koseleg og avslappande. Sidan sist har me reist fraa Timbuktu nord i Mali til Bankass ikkje so longt fraa grensa til Burkina. Derifraa skulle me gaa i fjella i Dogon Country nokre dagar, men same kveld som me kom der kjende ikkje Terje seg heilt god. Han og T.J, vaar amerikanske 46 aar gamle reiseven, reiste derfor til eit sjukehus for aa ta nokre testar. Det skulle vise seg at Terje hadde faatt Malaria, og han maatte derfor starte med behandling med ein gong. Eg og T.J. utsette Dogon turen ein dag foer me sette avgarde medan Terje slappa av i Bankass. Me reiste utan guide sjoelv om folka paa hotellet sa at dersom me reiste utan guide kom Dogon folket med kjeppar for aa ta oss. Det skulle vise seg at Dogon folket var eit hyggeleg folk og me hadde tre fine dagar oppe i fjella.

Bilder fraa Dogon og Terje si sjukehusseng kjem seinare.....

Til dei som er interressert i aa reise til VM i Tyskland i sommar:

T.J., vaar amerikanske reisekompis, har leilehiet i Berlin, og han skal kanskje ikkje vere der i sommar. Han leiger gjerne ut til meg og tre andre, dei som er interressert kan seie ifraa paa comments, ettersom mobilen min ikkje verkar her i Burkina Faso. Han sa det skulle vere storskjemframvisning av dei fleste kampane i Berlin sentrum, og er me heldige kan det vere me far tak i nokre billettar ogsaa. VM er ifraa 9.juni til 9.juli so eg tenkte at kanskje dei tre siste vekene kunne vere mest interressante? Sidan eg ikkje treng aa lese til eksamen, skal eg sikkert ta meg ein haiketur til Portugal og so komme opp til Tyskland til VM startar eller ei veke ut i meisterskapet.

Bilete blant anna fraa var eventyrfulle baattur paa Niger!

2006-02-23T13:34:00.000+01:00

Slik ser det ut i elva utanfor Djenne i Mali under toerketida.

To slitne og skitne karar som har vore med paa aa redde sekkar med maismjoel etter at baaten deira sank paa Niger!

To troette typar. Dei maatte sove paa taket paa deira nye baat. Kanskje like greit dersom denne baaten ogsaa skulle synke.

Naar baggasjen er i underetasjen i lag med 50 sovande afrikanarar, maa ein ta fantasien i bruk dersom ein frys paa foetene.

Dette har skjedd sidan sist......

2006-02-23T10:46:00.000+01:00

Me var i Bamako nokre dagar til, og fekk blant anna med oss mykje bra musikk. Reiste etterkvart nordover til ein by som heitte Djenne. Kom der kl.03.30 om natta og hadde problem med aa finne oss plass aa overnatte, men det ordna seg etter ein times tid med vandring rundt omkring. I Djenne er alle husa laga av jord og moskeen i byen er visstnok den stoerste jordbyggningen i verda. Den maatte ha aarleg paafylling med ny jord for ikkje aa toerke ut, so innbyggjarane hadde nok aa setje fingrane i. Kanskje ikkje so utviklande aa slengje jord opp paa husa sine, men heile byen er paa UNESCO lista, so daa maa dei nok fortsetje med det.

Moskeen i Djenne, verdas stoerste bygning av jord. 25. februar jobbar 4000 menneske med aa ha paa meir jord paa moskeen slik at den ikkje skal toerke ut.

Reiste etter nokre dagar vidare til Mopti, ein hamneby langs Niger, og sentrum for Mali sin turistindustri. Etter aa ha tatt inn paa eit hotell gjekk me for aa forhandle finne oss ein baat som kunne ta oss til Timbuktu neste dag. Fann ein kar med ein gong og han kom med eit bra tilbod (iallefall verka det som eit bra tilbod der og daa). Me skulle reise med ein fin liten baat dagen etter kl. 14.00, mat var inkludert og me skulle sove i baaten. Daa me kom der dagen etter traff me ein amerikanar, T.J. som ogsaa skulle med baaten. Tida gjekk og det verka som om ingen heilt visste kor tid baaten skulle gaa. Etter ei stund kom det ein kar som sa baaten vaar ikkje skulle gaa foer i morgon. Dei me hadde kjoept billett av saag me ikkje noko til. Andre folk i baaten hoppa paa ein baat ved sida av som dei sa skulle gaa denne dagen, og me fekk tilbodet om det same. Der var det trangt og dei hadde ikkje fiksa motoren, so me takka nei. Me sov i baaten og satsa paa at den skulle gaa tidlegf morgonen etter slik nokon av folka paa kaia sa. Dagen etter gjekk timane og nokon sa baaten ikkje skulle gaa foer dagen etter. Snakka med ein annan kar paa kaia og han sa me kunne faa sitte paa med ein annan baat, men den hadde allereie gaatt so me maatte hive oss i ein taxi og padle oss etter den i ein liten baat. Kom oss paa baaten, men visste ikkje om me kom til aa faa mat her. Baaten var stor og det var god plass. Me kom oss eit stykke furste dagen, men laag ikkje an til aa klare turen paa tre dagar som me hadde haapa paa. Andre dagen gjekk det endaa treigare den fullasta store baaten gjekk stadig paa grunn. Me rekna ut at det var omtrent 50 tonn med sekker med maismjoel ombord. Me fekk mat etter lmitt forhandling, men det var ikkje rare greiene. Ris med litt saus og gjerne eit par fiskehovud. Me var ikkje sikker paa om det var ein bra ting eller ikkje at me fekk fiskehovuda kvar gong. Tredje dagen gjekk det litt betre me kom oss eit langt stykke men var fortsatt langt bak skjema. Soloppgangane og solnedgangane er fantastiske og nettene brukte me til aa studere stjernene. Saag massevis av stjerneskot. Fjerde dagen kom me oss tidleg av garde (kl.04.00), men etter fem timar skjedde det som ikkje skulle skje. Me koeyrde gjennom eit trangt sund med steinar paa kvar side, og tok kraftig nedi botn der det ogsaa var stein. Den tunglasta baaten tok inn vatn mens mannskapet proevde aa komme seg til eit grunnare omraade. Ungane og damene gret og me gjorde oss klare til aa i verste fall symje til land (var berre 30m fraa land). Ein baat kom til fraa ein landsby like ved og naar den naadde vaar baat var vatn komme heilt opp til oevre dekk. Me hoppa ombord saman med nokre andre, og koeyre til land. Det saag no ut til at baaten hadde naadd botn. Mangen av mjoelsekkane flaut rundt, men dei fleste laag att i fyrste dekket som laag under vatn. Mannskapet byrja aa hente opp sekkane, og koeyrde dei inn til land. Der stod eg, Terje og amerikanaren T.J. og eit par andre og tok imot sekkane medan ein heil del andre av landsbyfolket stod og saag paa. Det var tungt, 50kilossekkane var no fulle av vatn. Trur kanskje dei fekk redda halvparten av sekkane, og dei byrja no aa toerke mjoelet paa stranda. ME visste ikkje heilt kor me var, men byrjaz etterkvart aa tenkje paa korleis me skulle komme oss derifraa. Etterkvart kom dei ein fullstappa baat som ogsaa var paa veg til Timbuktu. Sjoelv om den var heilt full; gjorde dei plass til oss pluss nokre av dei andre passasjerane paa vaar baat. Terje hadde mista soveposen sin, so me sov den natta paa taket av baaten og delte eit lite pledd. Det var kaldt, trur eg berre sov ein time den natta. Neste dag kl.12.00 naadde me hamna der me skulle reise vidare til Timbuktu. Snakka med andre som hadde reist same ruta og me var faktisk av dei som hadde gjort unda turen paa kortast tid sjoelv om me sank.
No er me i Timbuktu. Her er det stoevete og varmt. Eit par hundre meter nord er starten paa Sahara, tenkte me skulle ta oss ein tur innover der etterpaa. Me skal proeve aa ikkje gaa oss vill.....

Vaar fyrste baat rett etter at den sank.

2006-02-10T17:22:00.000+01:00

Traff paa eit norsk par, Guro og Michael (www.malariatravels.com) i St. Luis. Dei hadde reist litt rundt i Vest Afrika og gav oss ein del tips. Dei hadde med PC, so eg fekk ogsaa brent ut litt bilder, so her kjem nokre smakebitar av turen vaar so langt...

Terje kosar seg med ei siste Hansa oel og Johnny Cash biografi i London.

Salon style i Rabat, Marokko.

Ein litt redd Sigurd held ein slange i Marrakesh, Marokko.

Terje paa besoek hos familien Guaye i Dakar, Senegal.

Ut mot havet. I Dakar, Senegal.

Sigurd er populaer naar han deler ut peanoetter til barna paa Goree Island, Senegal.

Nokre gutar skyssa Sigurd over til hotellet i St. Luis, Senegal.

Tusenvis av fuglar i fugleparken utanfor St. Luis, Senegal.

Pastor Yakubu og den lange turen til Bamako

2006-02-10T16:46:00.000+01:00

Lenge sidan sist me har skrive noko no, ikkje akkurat flust med Internett cafear her....

Hadde fem rolege dagar i St.Luis. Eg vart sjuk fyrste dagen, men det passa i grunn veldig bra aa verte sjuk der. I fugleparken var det ikkje berre tusenvis av fuglar, men ogsaa krokodille, villsvin, varan og to stk 2m lange pytonslangar, og ein haug med franske pensjonistar. Tredje dagen i St.Luis fekk eg foere meg at eg skulle jogge til den Mauritanske grensa, det var berre 2,5km unna til restricted area. Eg jogga i veg langs stranda, og tykte eg var komen mykje lenger enn 2,5km, men eg saag ingen skilt (det gjorde eg paa heimvegen). Kom til ein grensepost og vart tilkalla av ein grensevakt som eg rekna med var fraa Senegal. Det skulle vise seg at han var mauritansk og han ville sjaa passet mitt, men det var paa hotellet. Med dei arabiske landa sine heller lunkne forhold til Skandinavia for tida, var eg ei kort stund litt bekynra paa korleis dette skulle ende, men vakten let meg heldigvis jogge tilbake til Senegal.

Det skulle vise seg at toget ikkje gjekk lenger naar me kom tilbake til Dakar, so me maatte finne andre maatar aa komme oss til Bamako i Mali. Etter eit par timar venting (her i Akrifa ventar dei til bilen er full foer dei koyrer) gjekk turen austover til Tambakunda med ein Peugot fullasta med 7 personar. Turen tok 8t, Senegal sin semifinalekamp i Afrikameisterskapet vart begeistra overhoeyrt paa radio, men dei tapte til slutt mot Egypt.

Dagen etter skulle me komme oss til Kidira ved grensa til Mali, Etter fem timars venting i varmen tok me til paa den 3t lange turen. Akkurat som heime er folk her ute paa landet mykje hyggelegare enn i byen! Me kom oss over grensa, men ikkje lenger. Dei fleste taxibilane hadde reist og dei faa som var igjen hadde ikkje lov til aa koeyre om natta ettersom dei hadde elendig lys paa bilen. Men taxikaren sa me gjerne kunne sove i taxien hans til kl. 05.00 naar sola kom fram. Det er varmare her i innlandet, og temperaturen gaar sjeldan under 22 grader om natta, eg sveitta masse og Terje sveitta meir. Plutseleg stakk ein kvit mann hovudet inn i bilen. Det var pastor Yakubu, ein amerikansk missjonaer som hadde budd her i 20 aar. Han skulle verte henta om ein times tid aa me kunne gjerne faa sitte paa. Snakka lenge med pastoren, greit aa faa litt tips fraa ein kar med 20 aars erfaring i omraadet. Neste dag skulle me ta til paa den siste delen av reise fram til Bamako. Denne gongen med ein diger lastebil, ombygd til ein slags buss. Etter eit par timar venting tok me til paa den 12t lange turen. Det verka som om vegen berre vart daarlegare og daarlegare og det var ikkje saerleg god luft der inne. Me var fulle av sand daa me kom fram. No skal me slappe av eit par dagar i Bamako, foer turen gaar vidare til Mopti. Der er planen aa ta baat opp Niger elva vidare til Tinbuktu.

+2239243815

2006-02-10T16:43:00.000+01:00

er mitt tlfnr. i Mali. Trur ikkje det kan ta i mot meldingar.
I Mali har dei ikkje vaska paa ei stund.

Terje

Mobilen min

2006-02-01T14:52:00.000+01:00

vil ikkje ta imot sms. Sigurd Sandvik sin mobil kan kanskje ta imot meldingar for meg.
Vi saag Senegal - Nigeria. Utruleg spanande fotballkamp.

Terje

Paa veg til St. Luis! Ferdig med Dakar for ei stund...

2006-02-01T14:18:00.000+01:00

Me skal no snart avgarde aa forhaapentlegvis hente passa vaare og ein maanads visum til Mali. Etterpaa skal me sitte fire timar++ i varmen i ien Peugeot taxi til St.Luis heilt nord i Senegal paa grensa til Mauritania. Dette var den tidlegare franske hovudstaden i Vest-Afrika og skal visstnok vere ein roleg koseleg jazz by med berre 140 000 innbyggjarar. Vert greit aa komme seg litt vekk fraa "Ca va?" og "Hello myfriend where you from?" her i travle Dakar sentrum. Men me har hatt nokre flotte dagar her i Senegal sidan me landa 28. januar. Folka er heilt svarte og det er sol og varmt slik det skal vere i Afrika! Det fyrste me gjorde dagen etter me kom var aa vandre rundt i Dakar sentrum, noko som maa seiast aa vere alt anna enn avslappande. Traff paa ein kar (eller rettare sagt han traff oss) som kunne engelsk som viste oss rundt paa marknaden. Han hadde 44 sysken og heitte Bamba. Fleire kom til og til slutt var me ein heil gjeng!!!

Dagen etter vart me henta av El Hadj, far til ein UWC-elev som pappa er laerar for. Han viste oss rundt paa Dakar halvoeya og me fekk komme heim til familien hans for aa ete tradisjonell senegalesisk lunsj. El Hadj, banksjef som han var, skulle vise seg aa ikkje vere av den fattige sorten av afrikanarar. Huset hans var stort og flott med badebasseng. Avtalte aa treffe dei att naar me kjem tilbake til Senegal i april, daa i deira feriehus ved kysten litt lenger soer. Greit med gode kontaktar.

I gaar tok me turen til den flotte Goree oeya like utanfor Dakar. Guiden vaar Max paastod (som dei fleste guidar i fylgje Lonely Planet) at ALLE dei 20 mill. slavane som var sendt fraa Afrika var innom denne oeya. Ein del var det nok, men ettersom oeya ikkje har eige ferskvatn og berre er 900m * 700m stor var nok det lite sannsynleg.

Toget fraa Dakar til Bamako i Mali skulle vise seg aa gaa berre ein gong i veka, so derfor reiser me no nord ein tur for aa slappe av og sjaa paa Afrikas stoerste fuglepark, fugleelskarar som me er!

Ikkje lett aa finne datamaskiner med USB her i Afrika, so bilder maa nok vente....

Alt ved det same heime i kjekke Noreg?

Sigurd S.

تخاضىى

2006-01-25T22:10:00.000+01:00

يبتنس يتنبتسم ششس لا سعهبايترةرىسءت راش سيرئكيا يبت ن شس ث ملين تسمه ءخؤر لبسنيم سيمب ستيبس نيبتي يب بتي تن يتبسم هبت يبت سنش مي بس منيتب بت ليبتنلاين بتيب لات يبيل ظوز

NO HaR aLT ORDNQ SEG§§§

2006-01-25T22:02:00.000+01:00

Me er no i Marokko, og tastaturet er paa arabisk:::::

Alt ordna seg naar me kom til marokko;

Etter 3.5 timar paa den senegfalesiske ambasaden i rabat, fekk me oss det etterlengta visumet til senegal. Dei siste dagane har me sove eller vandra rundt utan maal og meining. I morgon er planen aa reise til marrakesh. Det tek 5t:

Det er saa vanskeleg aa skrive paa dette arabiske tastaturet (det fqktum qt eg hqr drukke 8 speciale biere gjer det ikkje lettqre) so eg trur eg sluttqr no///////

so long

Udugelege Sigurd!!!!

2006-01-23T14:44:00.000+01:00

Sidan sist har det skjedd litt forskjellig. I London gjekk no dagane og me var klare for aa komme oss vidare. Siste dag i London reiste med nord i London for at eg skulle kjoepe meg billett til Tottenham - Aston Villa paa svarteboersen. Me var paa plass over to timar foer og det var mangen som selde billettar. Eg tenkte det var best aa vente til tett oppunder kampen, mne daa var det ikkje so mangen som selde billettar lenger. Det heile enda med at eg kjoepte ein billett til 70 pund. Det eg ikkje fann ut foer etterpaa var at eg hadde kjoept ein barnebillett til bortefansen! Maatte betale 15 pund ekstra for aa oppgrdere billetten. So for 85 pund (litt over 1000kr!) skulle eg kose meg paa Tottenhamklamp midt blant illsinte Villa-fans. Kanksje like greit at kampen enda 0-0, i tilfelle eg ikkje hadde klart aa ikkje juble dersom Tottenham hadde scora.

Dagen etter, eller rettare sagt midt paa natta, gjekk ferda viadare til Madrid. Hadde 10 timar paa oss foer flye vaart gjekk vidare til Dakar, so me tok turen inn til sentrum. Fekk praktisert ein del spansk, men ellers gjekk tida med til soving i parken. Jammen bra me ikkje la igjen vinterjakka i London, for temperaturen i Madrid i januar er ikkje saerleg hoeg. Tilbake paa flyplassen gjekk det ikkje fullt so bra. Det skulle vise seg at me ikkje kunne kjoepe visum ved ankomst til flyplassen i Dakar, og me vart nekta aa reise. Som sjoeloppnemd reiseleiar tok eg paa meg skulda for denne fatale missen! Dette burde me absolutt ha dobbeltsjekka foer me drog. Ulike loesingar vart diskutert. Kontakte den Senegalesiske ambasaden i Madrid, for so aa framskunde reisa fraa Madrid fram til visumet var paa plass, verka som den mest logiske. Om me var leie av aa vere i Madrid, kunne me jo berre ta oss ein tur til Portugal. Framme i Madrid etter aa ha funne oss ein plass aa sove, gjekk me paa internettcafe for aa finne ut kor den senegalesiske ambassaden laag i Madrid. Det skulle vise seg at Senegal ikkje hadde ambasade her, men dei hadde truleg konsulat i Marseille i fylgje Lonely Planet. Ein av oss kunne kanskje ta tog til Marseille? Til slutt bestemte me oss for aa ta kontakt med den norske ambassaden for aa forhoeyre oss om dei paa nokon maate kunne skaffe oss eit senegalesike visum gjennom den senegalesiske ambassaden i London. Viss det ville ta lang tid matte me nok pite i det sure eple aa betale ein tur tilbake til London for so aa vere der i tre dagar for aa faa visum. Etter mykje om og men fann me den norske ambasaden dagen etter, men konsulen der kunne ikkje hjelpe oss. Eit anna alternativ var den senegalesike ambassaden i Rabat, Marokko. Ettersom me skulle mellomlande i Casablanca, kunne me kanskje faa endra avreise fraa Casablanca til Dakar og ordne oss visum i Rabat. Proevde aa ringe den senegalesiske ambassaden i Rabat, men ingen svar. Fann heller ingenting om den senegalesiske ambassaden i Rabat paa nettet. Ringte derfor den senegalesiske ambassaden i London. Dei sa at det var ein senegalesisk ambassade i Rabat, og at visum skulle kunne ordnast paa eit par dagar. No bar det til det marokkanske reisebyraaet Royal Moroc Air for aa proeve aa faa endra billetten. Dama paa Royal MAroc Air var ikkje blid, og kunne ikkje skoene kvifor me ikkje hadde ordna dette foer. Det var forsovidt eit godt spoersmaal, men me var mest opptatt av om dette kom til aa gaa bra, eller om me hadde kasta vekk 5000kr. Etter litt styr fekk me endra billettane slik at me reiser til Casablanca i kveld, vidare til Rabat (1-2 timar fraa Casablanca med buss, trur eg....) for so aa moete opp paa den senegalesiske ambassaden i morgon. Reiser vidare 27. fraa Casablanca, so daa boer me helst ha faatt oss senegalesisk visum, viss ikkje so sit me fast i Marokko.... Alt i alt vert det kanskje kjekt med ein tur til Marokko, men det har vore litt slitsomt det siste doegnet aa ikkje vite kva som vil skje.

Hada bra so lenge. Helsing Sigurd.

Skal proeve aa leggje inn bilder etterkvart, dersom me finn internettcafear der me kan leggje inn bilder fraa kamera.

Terje i Madrid

2006-01-23T14:39:00.000+01:00

For 3 dagar sidan snakka eg med ein kval som var paa veg opp Thamsen.
-Hei, sa eg.
-Hei Terje, sa kvalen.
-Eg er paa veg til Afrika, sa eg, og spurde -¿kvar skal du?
-Eg skal til Waterloo Station.
Litt meir om kvalen.

Same dagen las eg ein biografi om Johnny Cash.

No er vi i Madrid. Det var litt rot med visum, men det har ordna seg, trur eg. Reiser til Marokko i kveld.

Terje.

Sigurd og Terje i London

2006-01-19T14:51:00.000+01:00

No er me i London og alt er berre velstand. Flyvertane Fabio og Roberto oppvarta oss bra paa turen fraa Haugesund til London. Terje snorka masse i natt so dei fransk-marokkanske romvenane vore kasta flaske paa han. No skal me paa museum.

2006-01-06T16:22:00.000+01:00

18. januar startar turen vår, då flyr me frå Haugesund til London. Me blir i London i fire dagar før me kan kaste vinterkleda og trekkje sørover. Skal prøve å få med oss ein kamp med formsterke Tottenham mot Aston Villa, dersom me får tak i billettar. 22. januar reiser me til Dakar i Senegal, mellomlandingar i Madrid og Casablanca. Kjem fram til flyplassen i Dakar kl. 02.30, so får me berre håpe at me har fått lærd oss nok fransk til at me kjem oss trygt fram til sentrum. Etter det har me ikkje planlagt so mykje meir anna enn at me skal reise frå Dakar 3. mai. Forhåpentleg vis har me då vore innom ein del land, sett mykje løye og lærd oss litt fransk.

Helsing Sigurd.